Alles over drop (spreekbeurt tip)

Drop, waar komt deze naam vandaan?


Niemand weet precies waar het woord drop vandaan komt. 
Een goede vertaling naar het Duits, Engels of Frans is er niet. Engelsen hebben het bijvoorbeeld over ‘liquorice’, in Duitsland spreekt men over ‘Lakritzen’ en in Frankrijk noemen ze het ‘reglissé’. 
Maar waar hebben ze het dan over? Niet over drop in ieder geval, want het snoep dat in Engeland met liquorice wordt aangeduid lijkt niet op drop. Net als het woord dus. 
Niemand weet wie hier in Nederland dat rare zwarte snoepje als eerste “drop” is gaan noemen.

Drop in binnen- en buitenland


Drop is een typisch Europees snoepje. En in Nederland helemaal. Nederlanders eten ongeveer 2 kilo drop per persoon per jaar, dat is 32 miljoen kilo per jaar. Drop is in Nederland dan ook op zo’n 75000 verschillende plaatsen te koop, niet alleen in supermarkten, maar ook bij drogisterijen, tankstations, kiosken, op de markt, bij de bioscoop en nog veel meer plaatsen.

Geef je echter een buitenlander een zout dropje, dan zal hij waarschijnlijk vreemd kijken. Waarschijnlijk zal hij er lang mee in zijn mond blijven zitten en een vies gezicht trekken, of hij loopt snel naar een vuilnisbak.

Zijn wij dan gek? Er wordt wel gezegd dat wij zo gek zijn op drop omdat ons land aan de kust ligt. Daarom zouden we gek zijn op allerlei zoute dingen, zoals Haring. Misschien klopt dat, in Scandinavië wordt ook veel drop gegeten en die landen liggen ook aan de kust.
Als je een denkbeeldige lijn trekt van Oostende naar Berlijn, kun je zeggen dat daarboven tot aan de Noordpool drop wordt gegeten.
Opvallend is wel dat de belangrijkste grondstof voor onze drop, de zoethoutwortel, uit landen onder die lijn komt.

Inmiddels begint de waardering voor deze typisch Nederlandse lekkernij ook in landen buiten Europa toe te nemen. Nederlanders zijn een reislustig volkje en hebben zich over de hele wereld verspreid. Al die Nederlandse emigranten missen alleen wel één ding, drop. Dit laten ze dan ook in grote hoeveelheden door familie in Nederland toesturen, om het vervolgens met vrienden en collega’s in het buitenland te delen. Op die manier is ook het buitenland in aanraking gekomen met drop.

Wat zit er in drop

Zoethout

Zoethout is de basis van drop. Dit is de wortel van de zoethoutstruik. Zoethout is al eeuwen lang bekend en werd vroeger veel gebruikt als geneesmiddel. Zo werd in het graf van Toetanchamon (1358 vChr.) zoethout gevonden.
De oudste Nederlandse publicatie over zoethout staat in de middeleeuwse encyclopedie van Jacob van Maerlant “Der Naturen Bloeme”. Hierin wordt zoethout aanbevolen tegen hoesten en aandoeningen aan de luchtwegen in het algemeen.
Het is een stof in zoethout, glycyrrhizine, die zo’n vijftig keer zoeter is dan kristalsuiker, die drop zijn typische dropsmaak geeft.
De geur- en smaakstoffen in zoethout zijn hetzelfde als die in venkel en anijs voorkomen.

Arabische gom

Arabische gom is een soort hars die afkomstig is van Acaciabomen uit Senegal, de stroomgebieden van de Nijl en Soedan. Arabische gom maakt drop zo typisch ‘gommig’.
Tijdens de oliecrisis in 1973 ontstond er naast een tekort aan aardolie ook een tekort aan Arabische gom. Er is verder geen verband met de oliecrisis, toeval viel deze samen met extreme droogte.
Dropmakers moesten daarom als een razende op zoek naar iets dat als vervanging voor Arabische gom kon dienen. Er werd ontdekt dat gemodificeerd zetmeel hetzelfde ‘gommige’ effect opleverde. 
Tegenwoordig wordt gemodificeerd zetmeel nog steeds gebruikt omdat het niets aan de smaak afdoet en veel goedkoper is dan Arabische gom.

Andere ingrediënten

Suiker: goed voor ongeveer 30-60% van het gewicht van een dropje

Zout: meestal salmiak, dit is gezonder (minder bloeddrukverhogend) dan gewoon zout.

Kleurstof: zonder kleurstoffen is drop een beetje bruinig en doorzichtig. Daarom worden kleurstoffen zoals koolstof (een soort norit) of karamel toegevoegd. Die kleurstoffen zijn verder niet slecht voor je.

Geur- en Smaakstof: drop is er in veel verschillende smaken. Dit wordt gedaan door geur- en smaakstoffen aan de drop toe te voegen, zoals honing, laurier en eucalyptus. Deze stoffen worden onderverdeeld in drie categorieën: natuurlijk, natuuridentiek en kunstmatige stoffen. Natuurlijke stoffen zijn stoffen die in de natuur voorkomen, zoals eucalyptus. Natuuridentieke stoffen zijn stoffen die in een fabriek gemaakt worden, maar die qua samenstelling gelijk zijn aan natuurlijke stoffen. Kunstmatige stoffen worden ook in een fabriek gemaakt, maar hun samenstelling is anders dan natuurlijke of natuuridentieke stoffen. Binnen de EU krijgt elke geur- en smaakstof die goedgekeurd is voor gebruik een eigen E-nummer, deze kun je ook weer terug vinden op de verpakking.

Hoe wordt drop gemaakt

Zoethout onmisbaar voor drop

De zoethoutstruik is een struik van ongeveer een meter hoog die groeit in subtropische gebieden zoals Iran, Syrië en de landen rond de Middellandse Zee. Deze planten groeien het beste langs vochtige rivierbeddingen.


Na vier jaar groeien zijn de wortels klaar om geoogst te worden, dit gebeurd in oktober. De struik heeft dan al zijn bladeren verloren en groeit niet meer tot april van het volgende jaar, wanneer het regenseizoen weer begint.


Dat oogsten is nog een zwaar werkje, want de wortels kunnen tot wel 4 meter diep in de grond zitten. Ze worden heel voorzichtig opgegraven en er wordt bij het oogsten op gelet dat er niet teveel van de wortel wordt weggehaald, anders zou de plant dood gaan.
Na het oogsten wordt de plant weer ingegraven zodat hji het volgend jaar gewoon weer verder groeit.


De geoogste wortels worden een paar dagen in de zon gedroogd om te voorkomen dat ze gaan schimmelen. Hierna worden ze naar een fabriek gestuurd, die ze schoonmaakt, in stukjes snijdt en er met water een pulp van gemaakt. Deze pulp worden gefilterd en ingedikt.
Vervolgens wordt dit ingedikte extract in blokken gegoten ‘blokdrop’.

Blokdrop

Deze blokdrop wordt dan door de fabrikanten geëxporteerd, bijvoorbeeld naar Nederland. 
Blokdrop vormt het belangrijkste bestanddeel voor onze dropjes. Italiaanse boeren leggen tussen de stukken blokdrop vaak laurierbladeren. Dat doen ze zodat de stukken niet aan elkaar plakken en omdat de aroma een lekkere smaak en geur aan de blokdrop geeft.
 Laurierdrop is dus niet, zoals je zou denken, drop gemaakt van de laurierplant, maar bijna pure blokdrop.

Het grootste gedeelte van de blokdrop gaat naar de Verenigde Staten, om daar gebruikt te worden om sigaretten een smaakje te geven.
 Een ander deel wordt gebruikt om bittere medicijnen zoeter te maken en om hoestdrankjes te maken die een slijmoplossende werking hebben.

Het deeg waar drop van wordt gemaakt

Nadat de blokdrop in de dropfabriek aangekomen is, wordt het in water opgelost.
 Ondertussen worden de andere ingrediënten (suiker, gemodificeerd zetmeel, gelatine, glucose en eventueel Arabische gom) in een grote ketel vermengd en snel verhit tot 135ºC.
 Hierdoor wordt de zetmeel stijver en gaat het mengsel er uit zien als behangplaksel. 
Vervolgens wordt dit mengsel door dunne buizen of een soort zeef geperst om een mooie gelijkmatige structuur te krijgen. Hierna wordt de lucht uit het mengsel gezogen met behulp van een vacuümpomp. 
Na gedeeltelijk afgekoeld te zijn worden dan de opgeloste blokdrop, geur- en smaakstoffen toegevoegd.
Dit uiteindelijke mengsel wordt het deeg genoemd, omdat het wel een beetje lijkt op brood- of koekjesdeeg. In dit mengsel zit nog maar 3-5% blokdrop.

Gieten van de dropjes

Als het deeg klaar is om dropjes van te maken, gaat het naar de gietmachine.
 In deze machine wordt het warme dropmengsel in vormpjes gegoten.
Deze vormpjes worden gemaakt door platte bakken te vullen met gietmeel en er vervolgens met gipsenmallen vormpjes in te drukken.
Nadat de platen gevuld gaan ze voor 1 à 2 dagen een speciale oven in om uit te harden.
 Het is in die ovens ongeveer 65ºC, zouden de dropjes bij lagere temperaturen uitharden, dan kunnen ze scheuren.

Glansen en Inpakken


Als de drop dan na die twee dagen klaar is, worden de bakken geleegd. Het gietmeel wordt eruit gezeefd en hergebruikt en de dropjes, die nu heel dof zijn, gaan naar de glanstrommel.
In de glanstrommel, een soort grote wasmachine, worden de dropjes met een mengsel van plantaardige olie en bijenwas rondgedraaid totdat ze weer mooi glimmen.
Hierna worden ze nog een dag of twee bij ongeveer 18ºC bewaard om nog wat harder te worden, om vervolgens ingepakt te worden in bijvoorbeeld zakjes of blikjes.
Door het hoge suikergehalte is deze ingepakte drop zeker een jaar houdbaar.

Stel je vragen aan Joop

Veel plezier met het voorbereiden van je spreekbeurt of werkstuk! Heb je nog vragen dan kan je emailen met Joop@dropfabriek.nl.